Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 4)

 

CHAPTER 4 — “Selos na Hindi Inaamin”

Kinabukasan, tila mas tahimik ang bahay.

Parang may naiwan sa hangin mula sa kagabi—isang init na hindi nila pinangalanan,

pero pareho nilang naramdaman.

Si Elio ang unang nagising.

Nakahiga siya sa kama pero mabilis ang tibok ng puso,

para bang nagising siya mula sa panaginip na hindi niya matandaan…

pero naramdaman.

Pagbaba niya, nakita niyang nasa kusina si Gabriel,

nakasuot ng simpleng puting shirt at gray na jogging pants,

buhol pa ang buhok na parang medyo bagong gising.

Ngumiti si Gabriel.

“Maaga ka.”

Hindi nakasagot agad si Elio.

Bakit ba parang iba ang itsura ni Gabriel ngayong madaling-araw?

Parang mas… lalaki.

Mas natural.

Mas delikadong nakakaakit.

“Hindi ako masyadong nakatulog,” sagot niya.

“Bakit? May iniisip ka?”

Marahang tumingin si Elio sa lalaki.

At oo—may iniisip siya.

Yung halos-halik na nangyari kagabi.

Yung halos pagpikit ng mata nila ng sabay.

Yung halos pagdikit ng katawan.

Pero syempre hindi niya iyon sasabihin.

“Kulang lang siguro sa tulog,” iwas niya.

Tumango si Gabriel, pero sa loob-loob niya, alam niyang hindi iyon ang totoo.

Alam niyang pareho silang nag-iwas ng isang bagay kagabi—

isang bagay na gusto nilang abutin, pero hindi dapat.

At ngayong mag-umaga, parang mas malinaw iyon.

⸻

⭐ Dumating ang Bisita

“Gabriel!”

Napalingon sila pareho nang may kumatok sa pinto.

Isang babae—maganda, mabango, naka-business attire, at may kumpiyansang nakasabit sa katawan niya.

Si Rachelle.

“Uy,” sabi ni Gabriel. “Maaga ka ah.”

Ngumiti si Rachelle at agad lumapit,

hinawakan ang braso ni Gabriel

—masyadong pamilyar, masyadong komportable.

At doon, may kumirot sa dibdib ni Elio.

Hindi niya alam kung bakit.

Hindi niya dapat maramdaman iyon.

Si Gabriel ay hindi niya boyfriend, hindi niya karelasyon, ni hindi nga niya alam kung ano sila.

Pero nang makita niya ang babaeng iyon,

na tila alam lahat ng dapat hawakan kay Gabriel…

parang may sumiklab na selos.

Isang selos na biglang umakyat sa lalamunan niya.

“Pasensya na, hindi ako nag-text,” sabi ni Rachelle,

nakatingin lamang kay Gabriel kahit nandoon si Elio.

“May dala akong papers. Kailangan mo raw pirmahan.”

“Ah, oo. Sige, pasok ka,” sagot ni Gabriel.

At doon pa lang lumingon si Rachelle kay Elio,

saka tumaas ang kilay niya.

“Sino siya?”

Hindi niya tinawag na kaibigan.

Hindi rin boarder.

Hindi rin bisita.

Napakamot si Gabriel sa batok.

“Ah… si Elio. Dito muna siya nakikitira.”

“Oooh?”

May diin ang tono ni Rachelle.

Parang nagsasabing may hindi ka sinasabi sa akin.

At mas lalo siyang lumapit kay Gabriel.

Halos nakadikit na.

At doon, napalunok si Elio.

⸻

⭐ Ang Hindi Inaasahang Tingin

Habang nag-uusap sina Gabriel at Rachelle tungkol sa mga papeles,

hindi mapigilan ni Elio ang tumingin sa kanila:

• si Rachelle, dikit na dikit kay Gabriel

• si Gabriel, panay tango at tipid na ngiti

• pareho silang mukhang may history

• pareho silang parang may pinagdaanan na malalim

• at si Elio… nakaupo lang sa gilid.

Parang biglang napuno ang bahay ng ingay kahit tahimik.

Hindi matiis ni Gabriel na hindi mapansin ang pag-iiba ng aura ni Elio.

Tahimik.

Malayo ang tingin.

Parang may biglang nagbago.

At bigla, nagtanong si Gabriel:

“Elio, ayos ka lang?”

Hindi sumagot agad si Elio.

Pero sa loob niya, bumubulong ang selos.

At nang magtama ang mata nila,

sa pinakaikling sandali—

may nakita si Gabriel:

Paghawak.

Pag-angkin.

Takot na baka may iba.

⸻

⭐ Naiwang Sila sa Sala

Pag-alis ni Rachelle pagkatapos pirmahan ang papeles,

nagkaroon ng katahimikan sa pagitan nila.

Matagal na katahimikan.

Hanggang sa nagsalita si Gabriel:

“Hindi ko alam kung bakit parang… iba ka ngayon.”

Hindi tumingin si Elio.

“Klaro naman eh,” dagdag ni Gabriel.

“May hindi ka sinasabi.”

Lumingon si Elio.

At doon, tuluyang lumabas ang kinikimkim niya.

“Wala naman akong karapatan,” mahina niyang sabi.

“Pero hindi ko maipaliwanag kung bakit… hindi ko gusto makita kang may ibang kasama.”

Tumigil ang paghinga ni Gabriel.

Parang may humigop sa kanya papalapit.

“Elio…”

“Pasensya na,” bulong ng binata.

“Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito.”

Lumapit si Gabriel.

Hindi mabilis.

Hindi rin mabagal.

Pero sapat para maramdaman ng binata ang bawat hakbang.

Hanggang sa nakatayo na siya sa harap ni Elio.

Sapat ang lapit na nararamdaman nila ang init ng hininga ng isa’t isa.

“Tingin ka sa’kin,” mahinang utos ni Gabriel.

Dahan-dahang tumingin si Elio.

At doon, sa tingin nila—

sa lalim ng bawat paghugot ng damdamin—

walang halik, walang hawak, walang pisil,

pero mas mainit pa sa pisikal na pagdikit.

“Kung may nararamdaman ka…”

hininto ni Gabriel ang salita.

“Hindi kita dapat pigilan.”

Halos mapalunok si Elio.

“Gabriel…”

“Pero dapat mong malaman…”

Tumaas ang kamay ni Gabriel—

hindi para hawakan, kundi para pigilin ang sarili.

“…na mahina ako sa’yo.”

At doon, muntik nang maglapat ang noo nila.

Hindi sila naghalikan.

Hindi sila humawak.

Pero ang tensyon ay parang apoy na nakaipit sa pagitan nila—

isang apoy na baka sumabog anumang oras.