Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 3)
Mag-aalas otso na ng gabi, pero tila hindi pa rin mapakali si Gabriel matapos nilang maghapunan.
Habang naghuhugas siya ng pinggan, ramdam niya pa rin ang haplos ng kamay ni Elio kanina…
yung marahang dampi na halos tumigil ang mundo.
Hindi niya alam kung bakit hindi yun mawala sa isip niya.
Hindi niya rin maintindihan kung bakit ngayon,
sa katahimikan ng bahay,
mas lumalakas ang bawat tibok ng puso niya.
⭐
Sa sala
Si Elio ay nakaupo sa mahabang sofa, nakahalukipkip ang tuhod sa gilid,
para bang sinusubukang hanapin ang pwesto na makakapagpakalma sa kanya.
Pero hindi siya mapakali.
Kanina pa niya iniisip ang kamay ni Gabriel—
ang bigat, ang init, ang pagkagulat sa mga mata ng lalaki nang magdikit ang balat nila.
Bakit gano’n ang pakiramdam ko?
tanong niya sa sarili.
Parang… nawala ako sandali.
Nang bumaba si Gabriel mula sa kusina, napatingin si Elio.
At hindi siya handa sa kung paano tumama ang ilaw sa pangangatawan ng lalaki—
hulmang dibdib, matatag na balikat, at mukha nitong may pagod pero may lakas.
Hindi niya alam kung bakit pabulong na nasabi niya ang salitang:
“…Gabriel…”
Hindi “Sir.”
Hindi “Kuya.”
Hindi “Manong.”
Gabriel.
Pangalan na parang masyadong personal para sa ganito kaaga.
Napatingin tuloy ang lalaki, bahagyang nagulat.
“Tinawag mo ba ako?”
Namula si Elio, at napahawak sa batok.
“Ah—hindi ko po sinasadya… sorry po.”
Pero nginitian lang siya ni Gabriel—isang ngiting bihira, parang biglang nagbukas ang bahagyang yelo sa puso nito.
“Wala iyon,” sabi niya.
“Sanay akong tinatawag lang ako kapag may kailangan.”
Tumango si Elio, pero napansin ni Gabriel ang ibinubulong ng mata ng binata:
Gusto kitang tawagin sa pangalan mo.
⭐
Ang Biglang Brownout
Biglang nagsara ang ilaw.
Bzzzt—TUG!
Nabalot ng dilim ang buong bahay.
“Brownout?” tanong ni Elio.
“Mukhang oo…” sagot ni Gabriel, sabay sindi ng maliit na emergency lamp sa mesa.
Mahina ang ilaw—hindi sapat para tuluyang makita ang buong sala—
pero sapat para magbigay ng malambot, intimate, halos candlelight na liwanag.
At sa ilalim ng mahina at kulay gintong liwanag…
nag-iba ang aura ng dalawang lalaki.
Mas malapit.
Mas tahimik.
Mas delikado.
“Takot ka ba sa dilim?” tanong ni Gabriel, lumalakad papalapit.
Umiling si Elio, pero hindi niya maitago ang bahagyang panginginig ng boses:
“Hindi naman… pero… ayokong mag-isa dito sa sala.”
Hindi niya alam kung bakit lumapit siya.
Hindi rin niya alam kung bakit hindi siya napigilan ni Gabriel.
Magkalapit na sila ngayon sa sofa, halos magkatabi,
at ang tanging ilaw ay ang maliit na lampara na gumuguhit ng liwanag sa panga ni Gabriel.
Napatingin si Elio sa dibdib ng lalaki—
malapad, kumikilos sa bawat paghinga,
at sa paraan ng pag-upo nito, parang mas lalong lumalapit ang init ng katawan niya.
At naramdaman iyon ni Gabriel.
“Lamig dito.”
Hindi niya alam kung bakit niya yun nasabi,
pero ang totoo—
hindi naman malamig.
Si Elio ang nagpapainit sa gabi.
⭐
Ang Hindi Sinasadyang Lapit
“Gabriel…”
Narinig niya ang pangalan niya,
mahina, parang isang lihim na hindi dapat marinig.
Tumingin siya kay Elio.
Ang binata, nakatingin sa kanya.
Hindi inosente ang tingin.
Hindi rin lantad.
Pero may halong paghahanap.
At pagnanasa na pinipigil.
“Pasensya ka na,” bulong ni Elio.
“Hindi ko alam kung bakit parang… hindi ako mapakali kapag malapit ka.”
Dahil sa dilim, hindi nakita ni Elio ang bahagyang pag-igting ng panga ni Gabriel—
sign ng isang damdaming pilit niyang kinokontrol.
“Elio…”
Lumapit siya nang bahagya, hindi sinasadya.
O baka sinasadya niya pero hindi niya inamin.
Nang sumayad ang tuhod nila, tumigil ang oras.
“Kung hindi mo gusto—” bulong ni Gabriel,
“pwede kang lumayo.”
Pero hindi gumalaw si Elio.
Sa halip, mas lalo siyang lumapit.
At hindi na niya iniiwas ang titig niya.
“Hindi po… ayokong lumayo.”
At doon, halos kumawala ang hininga ni Gabriel.
Hindi nga sila naglalapit ang labi.
Hindi sila nagtatama ang bibig.
Walang halik.
Pero ang enerhiya sa pagitan nila ay mas matindi pa sa halik.
Init na pilit pinipigilan.
Pagnanasang hindi dapat sabihin.
At tensyong naghihintay lamang ng sandaling hindi na nila kayang pigilan.
Habang nakatingin sa kanya si Elio, unti-unting tumaas ang kamay ng binata—
parang gustong hawakan ang pisngi ni Gabriel…
pero huminto sa ere, nagdadalawang-isip.
At doon, sa pinaka-sensitibong segundong iyon—
sa pagitan ng pag-abot at pag-atras—
bumalik ang kuryente.
Tumunog ang click ng ilaw.
Nawala ang dilim.
Nawala ang sandaling halos hindi nila kayang kontrolin.
At bigla silang nagkayuko.
Parehong humihingal nang hindi halata.
“Ah… mukha nang ok ang kuryente,” saad ni Gabriel, pilit binabalik ang boses sa normal.
Tumango si Elio—pero mamula-mula ang tainga, leeg, pati pisngi.
“Gabriel…” bulong niya, halos hindi naririnig.
“Hmm?”
“…salamat sa hindi paglayo.”
At tumalikod si Elio para umakyat sa kwarto niya,
pero bago siya makarating sa unang baitang,
napahinto siya.
At tumingin ulit kay Gabriel.
Hindi sila nag-usap.
Pero sapat na ang tinginan.
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento