Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 5)

 


⭐ 

CHAPTER 5 — “Ang Unang Paglapat”



Hindi pa rin gumagalaw si Elio at Gabriel mula sa lapit nilang dalawa.

Parang may nakabitin na tanong sa pagitan nila—

isang tanong na matagal nang gustong masagot, pero takot silang simulan.


Sa pagitan ng malalalim nilang paghinga,

tila unti-unting humihigpit ang invisible na pwersang humihila sa kanila palapit.


“Elio…” bulong ni Gabriel,

mahina pero may bigat,

parang pinipigil ang sarili.


“Kung lalapit ako…”

Napasara ng kaunti ang kanyang mga mata.

“…hindi na ako umatras.”


Humigpit ang lalamunan ni Elio.


“Hindi kita hahayaang umatras,” sagot niya, halos pabulong,

pero punong-puno ng katotohanan.


At doon, parang may kumalas sa dibdib ni Gabriel.

Yung matagal niyang pinipigil.

Yung damdaming ayaw niyang pangalanan.


Unti-unti siyang yumuko.

Unti-unti ring tumingala si Elio.


At nang maglapat ang kanilang noo,

ramdam nila pareho na wala nang atrasan.


Hanggang sa—


dumampi ang labi ni Gabriel sa labi ni Elio.


Hindi mabilis.

Hindi marahas.

Kundi mabagal, maingat…

parang sinusukat muna kung totoo ba ang nangyayaring ito.


Si Elio ang unang huminga nang malalim

—sa pagitan ng halik na hindi agresibo pero puno ng pagnanasa at pagnanais.


At nang gumanti siya…

bumuka nang kaunti ang labi ni Gabriel,

sapat para dumikit ang init nila nang mas malalim.


Hindi iyon halik na mapusok.

Kundi halik na matagal nang hinihintay.

Halik na nagsasabing:

“Narito ako. Sa’yo lang.”


Hawak ni Gabriel ang gilid ng mukha ni Elio,

dahan-dahan, parang takot masaktan ang binata.

Pero sa loob ng hawak na iyon, may init na kumakalat sa buong katawan ng dalawa.


“Gabriel…”

binitawan ni Elio habang hawak ang dibdib ng lalaki.

Ramdam niya ang tibok—

mabilis, magulo, parang bata.


“Atin lang ’to,” sagot ni Gabriel,

habang dahan-dahang dumadaloy ang halik nila mula sa marahan…

patungo sa mas tiyak, mas malalim.


Hindi sila nagmamadali.

Hindi rin sila lumalagpas.

Pero bawat segundo ay puno ng init at pagnanasa

na hindi na nila kayang itago.


Hinawakan ni Gabriel ang bewang ni Elio,

malumanay, hindi mapusok,

pero sapat para maramdaman niyang gusto siyang ilapit.


At nang magdikit ang katawan nila—

hindi marahas,

hindi rin bastos—

kundi natural, mainit, at puno ng pagpipigil…


mas lalo pang lumalim ang halikan.


Hindi nila kailangan magsalita.

Ang bawat hinga at pagdikit ay nagsasabing:


“Matagal ko nang gusto ’to.”

“Hindi ko na kayang itago.”

“Ayokong matapos.”


Hanggang sa unti-unting huminto si Gabriel,

nakapikit pa rin, noo nakasandal kay Elio,

habang pareho silang hingal nang bahagya.


“Elio…”

boses niya’y mababa, parang napupunit sa damdamin.

“Kung itutuloy natin ’to… hindi na ako kayang tumigil.”


Ngumiti si Elio, mahina pero puno ng tapang.


“Hindi ko sinabing tumigil ka.”


At bago pa makasagot si Gabriel,

si Elio naman ang lumapit—

isang halik na mas mariin ngayon,

mas tiyak, mas umaangkin.


Mainit.

Matamis.

Mapanganib.


Romansa na hindi nila inaasahang tutuloy sa ganito.


Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 8)

Imahe
  ⭐  CHAPTER 8 — “Umagang Hindi Mapigilan” Magaan ang liwanag ng umaga nang unti-unting magmulat ng mata si Elio. Mainit ang hangin, mas mainit ang dibdib na nakadikit sa likod niya. At bago pa siya tuluyang gumising, nararamdaman na niya agad ang isang bagay na hindi niya maikakaila. Ang bukol ng matiga na TITI na nakadikit sa kanya mula sa likod— matigas, mainit, at walang kahirap-hirap na nagpapaalala ng gabing halos hindi nila mapigilan ang isa’t isa. Napakapit siya sa kumot. Napasinghap nang mahina. Hindi niya alam kung gagalaw ba siya… o hahayaan na lang ang init na iyon na manatili. Pero nang bahagya siyang kumilos, mas lalong dumikit ang init sa kanya. Parang sinundan siya. Parang hinahanap siya. “Gabriel…” bulong niya. Gumalaw ang lalaki, napakabagal, napakainit— hanggang sa maramdaman ni Elio na gising na ito. Pagmulat ni Gabriel, nakayakap pa rin siya kay Elio, at ramdam na ramdam ang tensyon sa pagitan nila. “Elio…” Boses na mababa, halos paos sa antok at pagnanasa...
Magbasa nang higit pa

“Sa Lilim ng Pagbabalik”

Imahe
  GABRIEL SANTOS 45 • Biyudo • Tahimik, matipuno, may lungkot sa mga mata Isang contractor na halos nawala ang gana sa buhay mula nang pumanaw ang asawa niya. ELIO RAMIREZ 18 • Senior High graduate • Tahimik pero may tapang sa loob Isang binatang naghahanap ng matitirhan habang nag-a-apply ng trabaho sa siyudad. May tensyon agad sa pagitan nila—hindi nila sinasadya, pero hindi rin nila kayang pigilan. ⭐ CHAPTER 1 — “Sa Unang Titig” Umaga pa lang, mabigat na ang pakiramdam ni Gabriel . Iba ang tahimik ng bahay ngayon—mas malamig, mas malawak, mas walang laman. Dalawang buwan na mula nang mawala ang asawa niya, pero bawat sulok ay may bakas pa rin ng alaala. Tila baga hindi gumagalaw ang oras. Habang nag-aayos siya ng mesa, may marahang katok sa pinto. Tok. Tok. Napakunot ang noo ni Gabriel. Wala siyang inaasahang bisita. Pagbukas niya, tumama ang sikat ng araw sa mukha ng isang binata. Maputi. Malinis. Malalalim ang mata. May kakapalan ang pilik, at sa liit...
Magbasa nang higit pa

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 3)

Imahe
  CHAPTER 3— “Init na Hindi Maitago” Mag-aalas otso na ng gabi, pero tila hindi pa rin mapakali si Gabriel matapos nilang maghapunan. Habang naghuhugas siya ng pinggan, ramdam niya pa rin ang haplos ng kamay ni Elio kanina… yung marahang dampi na halos tumigil ang mundo. Hindi niya alam kung bakit hindi yun mawala sa isip niya. Hindi niya rin maintindihan kung bakit ngayon, sa katahimikan ng bahay, mas lumalakas ang bawat tibok ng puso niya. ⭐  Sa sala Si Elio ay nakaupo sa mahabang sofa, nakahalukipkip ang tuhod sa gilid, para bang sinusubukang hanapin ang pwesto na makakapagpakalma sa kanya. Pero hindi siya mapakali. Kanina pa niya iniisip ang kamay ni Gabriel— ang bigat, ang init, ang pagkagulat sa mga mata ng lalaki nang magdikit ang balat nila. Bakit gano’n ang pakiramdam ko? tanong niya sa sarili. Parang… nawala ako sandali. Nang bumaba si Gabriel mula sa kusina, napatingin si Elio. At hindi siya handa sa kung paano tumama ang ilaw sa pan...
Magbasa nang higit pa