Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 14)

 

CHAPTER 14 — “Muntik Nang Mahuli”

Tahimik ang bahay nang hapon na iyon.

Tahimik sa paraan na parang hinihikayat ang mga bagay na hindi dapat ginagawa sa liwanag ng araw.

Nasa sala si Elio, nakaupo sa dulo ng sofa, nagbabasa—

o mas tama, nagpapanggap na nagbabasa.

Dahil ramdam niya ang mga mata ni Gabriel mula pa kanina.

“Ang tagal mo naman d’yan,” sabi ni Gabriel, may ngiting hindi maitago.

Hindi tumingin si Elio.

“Anong masama sa pagbabasa?”

Lumapit si Gabriel.

Hindi nagmamadali.

Hindi rin palihim—

parang sigurado na wala namang ibang tao.

“Wala,” sagot niya, sabay upo sa tabi ni Elio.

“Pero mas maganda ka kaysa sa binabasa mo.”

Napabuntong-hininga si Elio, pero ngumiti.

“Makulit ka na naman.”

“Hindi,” depensa ni Gabriel.

“Honest lang.”

Mas lumapit pa siya—

sapat para magdikit ang balikat nila.

Sapat para maramdaman ni Elio ang init.

“Gabriel…”

mahina niyang sabi, parang babala.

“Baka may dumating.”

Umiling si Gabriel.

“Wala. Tahimik ang hapon.”

At bago pa makapagreklamo si Elio,

iniangat ni Gabriel ang kamay niya,

hinawakan ang pisngi ni Elio—

marahan, parang sinisiguradong okay lang.

Hindi nag-urong si Elio.

Sa halip, bahagya niyang iniangat ang mukha niya.

At doon—

nagtagpo ang labi nila.

Hindi mabilis.

Hindi gutom.

Isang halik na mabagal,

mainit,

parang pag-alala sa umagang matagal na nilang tinatago.

Napapikit si Elio.

Hinawakan niya ang braso ni Gabriel,

parang kailangan niya ng kapit para manatiling gising sa sandali.

“Gabriel…”

bulong niya sa pagitan ng halik.

“Makulit ka talaga.”

Ngumiti si Gabriel, noo’y nakadikit sa noo ni Elio.

“Hindi ko lang mapigilan.”

Hahalik sana ulit siya—

nang biglang may kumalabog sa pinto.

Tok. Tok.

Nanlaki ang mata ni Elio.

“Gabriel!”

Bulong na may halong kaba.

Mabilis na tumayo si Gabriel,

parang batang nahuling may ginagawang bawal.

“Ano ’yon?”

“Gabriel?”

Boses mula sa labas.

Isang bisita.

Hindi inaasahan.

Nagkatinginan sila ni Elio—

parehong may ngiting kinakabahan.

“Sandali lang!” sigaw ni Gabriel, sabay ayos ng damit.

“Parating na!”

Tumayo rin si Elio, pilit inaayos ang sarili,

pinipigilan ang ngiti,

pinipigilan ang tibok ng puso.

Habang binubuksan ni Gabriel ang pinto,

lumapit siya kay Elio at bumulong:

“Sorry.”

Ngiti na may halong kapilyuhan.

“Hindi ko kasi kayang pigilan.”

Sumagot si Elio sa parehong bulong,

mata’y kumikislap sa kilig.

“Makukulit ka talaga…

pero gusto ko.”

At habang pumapasok ang bisita,

nagkatinginan silang dalawa—

walang salita,

walang galaw—

pero may lihim na halik na naiwan sa hangin,

at isang tensyon na mas lalong tumibay dahil muntik na silang mahuli.