Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 16)

 

CHAPTER 16 — “Ang Usapang Hindi Maiwasan”

Paalala: Ang kuwentong ito ay orihinal at ginawa para sa blog na ito lamang.

Ang anumang pagkakatulad sa tunay na tao o pangyayari ay nagkataon lamang.

(Tensyon, panunukso, at isang lihim na unti-unting nabubunyag)

Maaga nagising si Gabriel kinabukasan.

Hindi dahil sa ingay—

kundi dahil sa bigat ng pakiramdam sa dibdib.

Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Tito Ramon sa kusina,

nakaupo, may hawak na tasa ng kape,

parang matagal nang gising.

“Good morning,” bati ng tiyuhin, kalmado ang boses.

“Maaga ka rin pala.”

Tumango si Gabriel.

“Opo, Tito.”

Tahimik ang pagitan nila habang nagtitimpla siya ng sarili niyang kape.

Pero ramdam niya ang tingin ng tiyuhin—

hindi mapanghusga,

pero mapanuri.

“Alam mo,” biglang sabi ni Tito Ramon,

“matagal na kitang kilala.”

Napahinto si Gabriel.

“Opo?”

“Hindi ka ’yung tipo na basta nagpapapasok ng tao sa bahay,” dugtong niya.

“Lalo na kung hindi mahalaga.”

Hindi agad sumagot si Gabriel.

Sa halip, umupo siya sa tapat ng tiyuhin.

“May gusto po ba kayong sabihin, Tito?”

Ngumiti si Tito Ramon—

hindi mapanukso ngayon,

kundi seryoso.

“Relax,” sabi niya.

“Hindi ako nandito para manghimasok.”

Sandali siyang tumigil.

“Pero hindi rin ako bulag.”

Sa kabilang kwarto, nagising si Elio.

Narinig niya ang mahihinang boses mula sa kusina.

Hindi malinaw ang usapan,

pero sapat para kabahan siya.

Lumabas siya, pilit natural ang kilos.

“Good morning po,” bati niya.

“Good morning,” sagot ni Tito Ramon, may ngiting may ibig sabihin.

“Mas maaga ka na rin ngayon ah.”

Umupo si Elio sa tabi ni Gabriel.

Hindi sila nagdikit—

pero magkalapit.

“Hindi ako magtatagal dito,” sabi bigla ng tiyuhin.

“Ilang buwan lang, tulad ng sinabi ko.”

Tumingin siya sa kanilang dalawa.

“Pero habang nandito ako, gusto ko lang malinaw.”

Napahigpit ang hawak ni Gabriel sa tasa.

“Malinaw po saan?”

“Na anuman ang meron sa bahay na ’to,” sagot ni Tito Ramon,

“responsable at may respeto.”

Nagtagpo ang tingin nina Gabriel at Elio.

“Hindi ko kailangan ng detalye,” dagdag ng tiyuhin.

“Ang gusto ko lang malaman—

sigurado ba kayo sa sarili ninyo?”

Tahimik.

Pagkatapos, si Elio ang unang nagsalita.

“Opo,” mahina pero buo ang boses.

“Hindi po ito laro.”

Tumingin si Gabriel kay Elio—

may gulat,

may pasasalamat.

Tumango si Tito Ramon.

“’Yan ang gusto kong marinig.”

Tumayo siya at tinapik ang balikat ni Gabriel.

“Hindi madali ang magmahal sa ganitong sitwasyon.

Pero mas mahirap ang magkunwari.”

Pag-alis ng tiyuhin palabas ng kusina,

naiwan silang dalawa sa katahimikan.

Huminga nang malalim si Elio.

“Alam niya.”

“Oo,” sagot ni Gabriel.

“Pero hindi niya tayo hinusgahan.”

Nagkatinginan sila—

may kaba pa rin,

pero may kakaibang gaan.

Dahil minsan,

ang pinakanakakatakot na bahagi ng lihim

ay hindi ang may makaalam—

kundi ang matuklasang

pwede pala itong tanggapin.