Sa Lilim ng Pagbabalik ( Chapter 2)

 

⭐ CHAPTER 2 — “Ang Unang Gabi”

Tahimik ang buong bahay nang matapos mag-ayos si Elio sa kwartong ibinigay sa kanya.

Simple lang ang loob—isang kama, maliit na lamesa, isang lumang aparador—pero para sa isang binatang ilang linggo nang palipat-lipat ng tirahan, sapat na iyon para matawag na “kanlungan.”

Huminga siya nang malalim habang nakaupo sa kama.

Mabango ang punda, malinis ang hangin, at may isang amoy na hindi niya maipaliwanag—

amoy lalaki, amoy tahanan, amoy ng taong matagal nang walang nakakasama.

Amoy ni Gabriel.

Napapikit siya sandali, hindi alam kung bakit parang biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

⸻

Sa ibaba naman, nakahawak sa tasa ng kape si Gabriel habang nakaupo sa gilid ng sala.

Hindi niya magawang tumino ang isip.

Kanina pa umaalingawngaw sa tenga niya ang sigaw ni Elio:

“…ang lakas ng presence. Parang… hindi ko alam kung kakayanin ko ’to.”

Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nun.

Hahanga ba siya? Natatakot ba? Naa-attract ba?

Hindi niya dapat iniisip—

pero ang utak ay may sariling buhay.

Tumayo siya, parang may kung anong nagtutulak sa kanya paakyat ng hagdan.

⸻

Pagdating niya sa tapat ng kwarto ni Elio, napahinto siya.

Bakit nga ba siya aakyat?

Para lang ba tingnan kung okay ang binata?

O dahil may kung anong kuryenteng hindi niya maintindihan?

Pinili niyang kumatok.

Tok. Tok.

Nagbukas ang pinto—dahan-dahan—

at sumalubong sa kanya si Elio na bagong paligo, nakasuot ng maluwag na puting sando at jogging shorts.

Basa pa ang buhok, may tubig pa sa batok.

At sa ilaw ng kwarto, parang mas tumingkad ang kabataan nito.

“Sir Gabriel?”

Gumuhit ang ngiti sa labi ng binata—mahiyain, pero parang may tinatagong init.

“Kamusta ang kwarto?” tanong ni Gabriel, pilit pinapanatag ang sarili.

“Maayos po,” sagot ni Elio.

“Tahimik… parang ngayon lang ulit ako nakaramdam ng ganitong kapayapaan.”

May kung anong kumurot sa dibdib ni Gabriel.

Hindi luha, hindi lungkot—isang uri ng pagnanais na protektahan ang binatang ito mula sa mundo.

“Kung may kailangan ka—”

“Pwede po bang…”

Bigla siyang naputol ni Elio, lumapit nang kaunti,

tumama ang liwanag sa malaking mata nitong parang may hinahanap.

“…pwede po bang dito muna ako sa tabi n’yo kumain mamaya? Para hindi po kayo mag-isa.”

Natigilan si Gabriel.

“Hindi kita pinipilit, pero—”

“Hindi po,” sabat ni Elio.

“Gusto ko po.”

May kakaibang bigat ang salitang gusto sa bibig ni Elio.

Hindi bastos, pero may lambing na halos kumapit sa balat.

At bago pa man makasagot si Gabriel, lumutang sa pagitan nila ang isang katahimikan na may sariling init—

parang may humahaplos sa hangin.

Napansin ni Gabriel ang pagdikit ng sando sa dibdib ni Elio,

ang manipis na pawis na naiiwan mula sa paligo,

ang pulang tainga ng binata—

signs ng hiya, pero hindi paglayo.

“Ah… sige.”

Nag-iwas siya ng tingin kahit ayaw niya talagang umiwas.

“Maghahanda ako ng pagkain.”

“Salamat po, Sir…”

May ngiti si Elio—hindi inosente, pero hindi rin lantad—

isang ngiting nakakabingi sa katahimikan ni Gabriel nitong mga nakaraang buwan.

Pero bago tuluyang maisara ang pinto,

hinawakan ni Elio ang gilid nito,

tumingin kay Gabriel nang diretso—

mas matagal kaysa dapat.

“Sir Gabriel…”

Mahina, pero malinaw.

“…salamat po talaga sa pagtanggap sa’kin.”

At doon, hindi man niya aminin,

may kumislap na pagnanasa at pagkagising sa dibdib ni Gabriel na matagal nang natuyo.

⸻

⭐ Sa kusina

Habang nagluluto si Gabriel, hindi niya maiwasang maalala ang eksena sa kwarto—

ang basa pang buhok,

ang sando,

ang kutob na parang may hinahanap si Elio sa kanya.

At habang hinihiwa niya ang gulay,

hindi niya napansin na nakatulala pala siya, nakangiti nang bahagya.

⸻

⭐ Sa taas

Si Elio naman, nakaupo sa kama, hawak ang dibdib niya.

Ramdam niya ang bilis ng tibok ng puso.

“Bakit ganito…”

bulong niya sa sarili.

“Bakit parang… hindi lang utang na loob ’to?”

Hindi siya sanay sa ganitong nararamdaman—

pero sa bawat pagtanaw niya sa hagdan at bawat huni ng tunog mula sa ibaba,

mas lalo siyang kinakabahan at inaabangan ang muling pagharap kay Gabriel.

⸻

⭐ Huling Eksena (Bitin)

Pagdating ng hapunan, magkalapit silang kumain.

Tahimik, pero hindi awkward.

Parang may nagsasalitang hindi salita.

At sa isang iglap,

habang inaabot ni Gabriel ang mangkok,

dumampi ang kamay niya sa kamay ni Elio.

Hindi sinasadya.

Pero pareho silang napatingin.

Parehong napahinto.

Parehong napalunok.

At walang gustong bumitaw.

Hanggang sa bawiin ni Elio ang kamay niya—

unti-unti, parang ayaw niya talaga itong bitawan.

Ngunit may ngiting kumawala sa kanya.

“Pasensya na po,” sabi niya.

“Mainit yata… ang mangkok.”

Pero alam nilang dalawa—

hindi mangkok ang umiinit.

Kundi silang dalawa.

At ito pa lang ang simula.