Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 10)

 

CHAPTER 10 — “Una Nilang Lihim na Date”

Hindi nila agad napag-usapan ang nangyari.

Pareho silang nakatago sa sarili nilang isip habang nagpapanggap na ordinaryong umaga lang iyon.

Pero kahit wala nilang sabihin, alam na alam nilang dalawa:

may bago nang koneksyon na hindi na mabubura.

At kasama noon ang panganib.

Kaya isang gabi, habang nag-aayos si Elio ng mga plato,

lumapit si Gabriel sa kanya nang hindi gumagawa ng ingay.

“Elio…”

Mahina ang boses, halos hindi naririnig kung may ibang tao.

“Hmm?”

Hindi lumingon si Elio, pero tumaas ang dibdib niya sa kaba.

“Gusto mo bang… lumabas tayo? Just us. Walang nakakakita.”

Natigilan si Elio.

Nilingon niya si Gabriel, may ngiting hindi mapigil sa labi.

“Lalabas… like, date?”

Nag-iwas ng tingin si Gabriel, pero halata ang pulang umakyat sa pisngi nito.

“Kung ’yun ang tawag mo doon.”

Hindi napigilan ni Elio ang ngiti.

“Gabriel, okay sakin. Sobrang okay.”

⭐ 

ANG GABI NG LIHIM

Alas-otso ng gabi, nagmamadaling lumabas si Elio, naka-hoodie, naka-face mask—

hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niyang masigurong walang makakakilala.

Nasa kotse na si Gabriel, naka-itim na jacket, mukhang mas bata kaysa edad niya pag gabi.

Pag-upo ni Elio, napatingin siya kay Gabriel.

“Bakit parang para tayong tatakbo sa misyon?” natatawa niyang sabi.

Umiling si Gabriel, pero ngumiti.

“Kailangan nating maging maingat. Ayoko na may ibang makaalam.”

“Eh bakit ako? Hindi ka ba nahihiya?”

sabi ni Elio, sabay kurot sa braso ng lalaki.

“Hiyang-hiya.”

Tumingin si Gabriel, seryoso pero may lambing.

“Kaya nga… gusto kong kasama ka.”

At doon… nakaramdam si Elio ng kilig na parang mas malakas kaysa halik.

⭐ 

ANG TAGONG KAPETERYA

Pinark ni Gabriel ang kotse sa isang maliit na coffee shop sa lumang eskinita—

yung tipong walang pumapasok maliban sa mga taong gusto ng tahimik na lugar.

Pagpasok nila, walang tao kundi barista na busy sa phone.

“Ano gusto mo?” tanong ni Gabriel.

Tumingin si Elio sa kanya.

“Kahit ano. Basta ikaw bibili.”

“Bakit?”

napangiti si Gabriel.

“Ewan ko… parang boyfriend vibe lang.”

Napaatras si Gabriel sa narinig, pero hindi dahil sa takot—

kundi dahil parang kinuryente siya ng salita.

“Elio…”

mahina niyang sabi,

“huwag mo akong ganyanin kung ayaw mong hilahin kita ngayon din.”

Napahinto si Elio.

Napalunok.

Pulang-pula ang mukha.

“Coffee na nga,” sabi niya, sabay takbo papunta sa mesa sa sulok.

⭐ 

ANG GABING SILA LANG

Umupo sila sa pinakaliblib na mesa.

Tahimik.

Malayo sa ilaw.

Nakatago sa pader na gawa sa kahoy.

Paglapit ni Gabriel dala ang dalawang mug,

umupo siya sa harap ni Elio—

pero mas malapit kaysa normal.

“Gabriel…” sabi ni Elio, pinipigilan ang ngiti.

“Ang lapit mo.”

Hindi gumalaw si Gabriel.

Tinitigan lang siya—

yung titig na hindi bastos, hindi hayok—

pero may init na nakatago sa ilalim.

“Hindi tayo pwede magyakap o humawak sa kamay sa labas,”

bulong ni Gabriel.

“Pero pwede kitang tingnan hangga’t gusto ko.”

Uminit ang mukha ni Elio.

Hindi niya alam saan ibababa ang tingin.

At doon—

sa tahimik na kapeterya,

sa ilalim ng malamlam na ilaw,

sa tabi ng baso ng mainit na kape—

nagkatitigan sila.

Matagal.

Sobrang tagal.

Hanggang sa ang daliri ni Gabriel ay marahang humawak sa gilid ng mesa—

isang sentimetro lang ang layo sa kamay ni Elio.

Hindi sila naghawak-kamay.

Hindi sila naghalikan.

Wala silang ginawang lantad.

Pero ang pagitan nilang isang sentimetro—

mas nakakalasing pa kaysa anumang init ng katawan.

“Elio,” bulong ni Gabriel, halos hindi marinig.

“Simula ngayon… kahit saan tayo pumunta… ikaw lang ang kasama ko.”

At sa loob ng lihim nilang gabi,

sa mesa ng maliit na coffee shop,

nag-umpisa ang isang relasyon na

hindi dapat makita,

pero hindi rin nila kayang itago.