Sa Lilim ng Pagbabalik ( Chapter 9)

 

 

CHAPTER 9 — “Simula ng Lihim”

Tahimik ang buong bahay nang magising si Elio.

Hindi na ganoon kainit ang araw, pero ang katawan niya—

ramdam pa rin ang init ng umagang hindi nila napigilan.


Pagmulat niya, nakita niya si Gabriel sa tabi.

Nakahiga sa kama, nakatingin sa kisame,

pero halatang hindi mapakali.


May tensyon.

May kaba.

May saya.

May takot.


Isang halo ng emosyon na parang hindi kayang ilabas ng isang simpleng buntong-hininga.


“Gabriel…”

Mahinang tawag ni Elio, parang nag-aalangan.


Lumingon ang lalaki.

At kahit walang salita, alam ni Elio—

gising na gising ang isip nito sa nangyari.


Hindi ito mukhang nagsisi.

Pero mukhang iniisip nito ang bigat.


Umupo si Gabriel sa gilid ng kama,

huminga nang malalim,

at para siyang hirap magsimula.


“Elio… tungkol sa nangyari.”

Nanginginig ng kaunti ang boses.

“Hindi ko pinlano. Hindi ko… nilalayon. Pero—”


Naglakad si Elio palapit,

hinawakan ang balikat niya para pigilan mag-overthink.


“Ayoko ng dahilan,” sabi niya.

“Gusto ko lang malaman mo… na hindi ako pinilit. Hindi ako nalito. At hindi ako nagsisisi.”


Napapikit si Gabriel, parang nalaglag ang bigat na ilang taon niyang daladala.


“Elio… kung alam mo lang kung gaano ko pinipigilan ang sarili ko. Akala ko… hindi pwede. Hindi tama.”


“Bakit hindi?”

Diretsong tanong ni Elio.


Huminga si Gabriel nang malalim.

“Kasi… ayokong masaktan ka. Ayokong sirain ang buhay mo. Bata ka pa—”


“Gabriel,” putol ni Elio,

hinawakan ang pisngi niya,

pinilit siyang tumingin.


“Hindi ako bata.

At hindi kita gagawing kasalanan.”


Tumigil ang mundo.

Isang iglap lang iyon—

pero ramdam ni Gabriel ang timbang ng mga salitang iyon.


Elio leaned forward,

dahan-dahan,

parang hinihingi muna ang pahintulot sa hangin,

hanggang sa magdikit ang kanilang noo.


“Elio…”

Mahinang bulong, halos pakiusap.

“Kung ipagpapatuloy natin ’to… walang makakaalam, ha?”


Ngumiti si Elio.

Isang ngiting may halong kapilyuhan, tapang, at pagnanasa.


“Yun ang inaasahan ko.”

Tumawa siya ng mahina.

“Hindi naman ito para sa kanila, ’di ba?”


Hinawakan ni Gabriel ang kamay niya,

mariin, parang pangako.


“Sa atin lang ’to,” sabi niya.

“Kahit anong mangyari.”


Tumango si Elio.

At sa unang pagkakataon mula nang magising siya,

hindi na siya natakot.

Hindi na siya nagduda.


May sekreto silang dalawa—

isang lihim na mas mainit kaysa kahit anong halik,

mas delikado kaysa anumang naramdaman nila noon,

pero mas totoo kaysa pilit na pag-iwas.


At habang nakatayo sila roon,

magkadikit ang noo,

magkahawak ang kamay,

at magkalapit ang dibdib—


alam nilang hindi na ito basta silahisan ng umaga.


Ito na ang relasyon na bawal sa mata ng iba,

pero totoo sa puso nilang dalawa.


Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 8)

Imahe
  ⭐  CHAPTER 8 — “Umagang Hindi Mapigilan” Magaan ang liwanag ng umaga nang unti-unting magmulat ng mata si Elio. Mainit ang hangin, mas mainit ang dibdib na nakadikit sa likod niya. At bago pa siya tuluyang gumising, nararamdaman na niya agad ang isang bagay na hindi niya maikakaila. Ang bukol ng matiga na TITI na nakadikit sa kanya mula sa likod— matigas, mainit, at walang kahirap-hirap na nagpapaalala ng gabing halos hindi nila mapigilan ang isa’t isa. Napakapit siya sa kumot. Napasinghap nang mahina. Hindi niya alam kung gagalaw ba siya… o hahayaan na lang ang init na iyon na manatili. Pero nang bahagya siyang kumilos, mas lalong dumikit ang init sa kanya. Parang sinundan siya. Parang hinahanap siya. “Gabriel…” bulong niya. Gumalaw ang lalaki, napakabagal, napakainit— hanggang sa maramdaman ni Elio na gising na ito. Pagmulat ni Gabriel, nakayakap pa rin siya kay Elio, at ramdam na ramdam ang tensyon sa pagitan nila. “Elio…” Boses na mababa, halos paos sa antok at pagnanasa...
Magbasa nang higit pa

“Sa Lilim ng Pagbabalik”

Imahe
  GABRIEL SANTOS 45 • Biyudo • Tahimik, matipuno, may lungkot sa mga mata Isang contractor na halos nawala ang gana sa buhay mula nang pumanaw ang asawa niya. ELIO RAMIREZ 18 • Senior High graduate • Tahimik pero may tapang sa loob Isang binatang naghahanap ng matitirhan habang nag-a-apply ng trabaho sa siyudad. May tensyon agad sa pagitan nila—hindi nila sinasadya, pero hindi rin nila kayang pigilan. ⭐ CHAPTER 1 — “Sa Unang Titig” Umaga pa lang, mabigat na ang pakiramdam ni Gabriel . Iba ang tahimik ng bahay ngayon—mas malamig, mas malawak, mas walang laman. Dalawang buwan na mula nang mawala ang asawa niya, pero bawat sulok ay may bakas pa rin ng alaala. Tila baga hindi gumagalaw ang oras. Habang nag-aayos siya ng mesa, may marahang katok sa pinto. Tok. Tok. Napakunot ang noo ni Gabriel. Wala siyang inaasahang bisita. Pagbukas niya, tumama ang sikat ng araw sa mukha ng isang binata. Maputi. Malinis. Malalalim ang mata. May kakapalan ang pilik, at sa liit...
Magbasa nang higit pa

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 3)

Imahe
  CHAPTER 3— “Init na Hindi Maitago” Mag-aalas otso na ng gabi, pero tila hindi pa rin mapakali si Gabriel matapos nilang maghapunan. Habang naghuhugas siya ng pinggan, ramdam niya pa rin ang haplos ng kamay ni Elio kanina… yung marahang dampi na halos tumigil ang mundo. Hindi niya alam kung bakit hindi yun mawala sa isip niya. Hindi niya rin maintindihan kung bakit ngayon, sa katahimikan ng bahay, mas lumalakas ang bawat tibok ng puso niya. ⭐  Sa sala Si Elio ay nakaupo sa mahabang sofa, nakahalukipkip ang tuhod sa gilid, para bang sinusubukang hanapin ang pwesto na makakapagpakalma sa kanya. Pero hindi siya mapakali. Kanina pa niya iniisip ang kamay ni Gabriel— ang bigat, ang init, ang pagkagulat sa mga mata ng lalaki nang magdikit ang balat nila. Bakit gano’n ang pakiramdam ko? tanong niya sa sarili. Parang… nawala ako sandali. Nang bumaba si Gabriel mula sa kusina, napatingin si Elio. At hindi siya handa sa kung paano tumama ang ilaw sa pan...
Magbasa nang higit pa