Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 15)
CHAPTER 15 — “Ang Panauhing May Alam”
Hindi pa tuluyang nakakabawi ang dibdib ni Elio nang tuluyang bumukas ang pinto.
Isang lalaking nasa edad singkuwenta ang pumasok—
matangkad, may bahagyang uban,
at may mga matang parang sanay magbasa ng tao.
“Elio,” sabi ni Gabriel, pilit kalmado.
“Ito si Tito Ramon. Siya ’yung sinabi ko sa’yo.”
Ngumiti ang lalaki at iniabot ang kamay.
“Ah, ikaw pala ’yung binata dito,” sabi niya.
“Ang bata mo pa… pero mukhang responsable.”
Napangiti si Elio at nakipagkamay.
“Opo. Welcome po.”
Tumango si Tito Ramon, pero nanatili ang titig niya—
parang may sinusukat,
parang may napapansin.
“Makikitira muna ako dito,” paliwanag niya.
“Ilang buwan lang. Inaayos ko pa mga papeles ko papuntang ibang bansa.”
Tumango si Elio.
“Okay lang po.”
“Talaga?” tanong ng tiyuhin, bahagyang nakangiti.
“Hindi ba istorbo?”
Sumingit agad si Gabriel.
“Hindi, Tito. Walang problema.”
Napangiti si Tito Ramon—
ngiting may halong biro.
“Grabe, ha. Dati tahimik ’tong bahay mo. Ngayon parang may buhay na.”
Nagkatinginan sina Gabriel at Elio.
Sandali lang—
pero sapat para maramdaman ang kaba.
Kinagabihan, habang naghahapunan sila,
si Tito Ramon ay tuloy sa kwento—
mga karanasan sa trabaho,
mga planong biyahe,
at paminsan-minsang sulyap kay Elio.
“So, Elio,” bigla niyang tanong.
“Matagal ka na bang dito?”
“Hindi po,” sagot ni Elio.
“Pero… sanay na po ako.”
Ngumiti ang tiyuhin.
“Halata naman. Mukhang komportable ka na.”
Bahagyang napalunok si Elio.
Sa ilalim ng mesa, naramdaman niya ang tuhod ni Gabriel na marahang dumampi sa kanya—
parang paalala.
Parang babala.
Matapos ang hapunan, nagpaalam si Elio na magliligpit.
Sumunod si Gabriel para tumulong.
Sa kusina, mahina ang ilaw.
Tahimik.
“Okay ka lang?” bulong ni Gabriel.
Tumango si Elio.
“Pero parang… mapagmasid siya.”
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Gano’n talaga ’yon. Matalas ang mata.”
Bago pa makasagot si Elio,
narinig nila ang boses mula sa sala.
“Relax lang kayo,” sigaw ni Tito Ramon, may halong biro.
“Hindi ako mahigpit na bisita.”
Nagkatinginan silang dalawa—
may kaba,
may kilig,
may takot na hindi pa nila nararamdaman noon.
Kinagabihan, habang nasa kanya-kanyang kwarto,
nakahiga si Elio na dilat ang mata.
Hindi dahil sa presensya ng tiyuhin—
kundi dahil sa ideyang
may isang taong posibleng mas nakakaintindi kaysa sa inaakala nila.
At sa kabilang kwarto,
nakaupo si Gabriel sa gilid ng kama,
nakatingin sa pinto,
iniisip kung hanggang kailan niya kayang itago ang isang bagay
na unti-unti nang nagiging totoo.
Sa sala, si Tito Ramon ay ngumiti mag-isa habang nagtitimpla ng tsaa.
“Interesting,” bulong niya sa sarili.
“Talagang interesting.”
At doon nagsimula ang bagong yugto—
kung saan ang kanilang lihim
ay hindi na lang sa pagitan nilang dalawa.
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento