Mga Lihim na Pahina

  CHAPTER 16 — “Ang Usapang Hindi Maiwasan” Paalala: Ang kuwentong ito ay orihinal at ginawa para sa blog na ito lamang. Ang anumang pagkakatulad sa tunay na tao o pangyayari ay nagkataon lamang. (Tensyon, panunukso, at isang lihim na unti-unting nabubunyag) Maaga nagising si Gabriel kinabukasan. Hindi dahil sa ingay— kundi dahil sa bigat ng pakiramdam sa dibdib. Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Tito Ramon sa kusina, nakaupo, may hawak na tasa ng kape, parang matagal nang gising. “Good morning,” bati ng tiyuhin, kalmado ang boses. “Maaga ka rin pala.” Tumango si Gabriel. “Opo, Tito.” Tahimik ang pagitan nila habang nagtitimpla siya ng sarili niyang kape. Pero ramdam niya ang tingin ng tiyuhin— hindi mapanghusga, pero mapanuri. “Alam mo,” biglang sabi ni Tito Ramon, “matagal na kitang kilala.” Napahinto si Gabriel. “Opo?” “Hindi ka ’yung tipo na basta nagpapapasok ng tao sa bahay,” dugtong niya. “Lalo na kung hindi mahalaga.” Hindi agad sumagot si Gabriel. Sa halip, umupo ...

CHAPTER 15 — “Ang Panauhing May Alam” Hindi pa tuluyang nakakabawi ang dibdib ni Elio nang tuluyang bumukas ang pinto. Isang lalaking nasa edad singkuwenta ang pumasok— matangkad, may bahagyang uban, at may mga matang parang sanay magbasa ng tao. “Elio,” sabi ni Gabriel, pilit kalmado. “Ito si Tito Ramon. Siya ’yung sinabi ko sa’yo.” Ngumiti ang lalaki at iniabot ang kamay. “Ah, ikaw pala ’yung binata dito,” sabi niya. “Ang bata mo pa… pero mukhang responsable.” Napangiti si Elio at nakipagkamay. “Opo. Welcome po.” Tumango si Tito Ramon, pero nanatili ang titig niya— parang may sinusukat, parang may napapansin. “Makikitira muna ako dito,” paliwanag niya. “Ilang buwan lang. Inaayos ko pa mga papeles ko papuntang ibang bansa.” Tumango si Elio. “Okay lang po.” “Talaga?” tanong ng tiyuhin, bahagyang nakangiti. “Hindi ba istorbo?” Sumingit agad si Gabriel. “Hindi, Tito. Walang problema.” Napangiti si Tito Ramon— ngiting may halong biro. “Grabe, ha. Dati tahimik ’tong bahay mo. Ngayon parang...