Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 12)


CHAPTER 12 — “Ang Salitang Hindi Na Naiwasan”



Tahimik ang loob ng kotse habang binabagtas nila ang madilim na kalsada pauwi.

Walang tugtog.

Walang salita.


Pero ramdam ni Elio ang bigat ng bawat segundo—

parang may gustong sumabog,

parang may salitang naghahanap ng daan palabas.


Si Gabriel ay nakatingin lang sa harap,

mahigpit ang hawak sa manibela,

parang sinusubukang manatiling kalmado kahit halata ang tensyon sa dibdib.


“Gabriel…”

mahinang tawag ni Elio, halos pabulong.


Hindi agad sumagot ang lalaki.

Huminga muna siya nang malalim bago lumingon.


“Hmm?”


“Okay ka lang ba?”

May pag-aalala sa boses ni Elio.

“Parang… ang tahimik mo.”


Ngumiti si Gabriel—

hindi pilit,

pero hindi rin buo.


“Iniisip ko lang,” sagot niya.

“Kung paano tayo napunta dito.”


Napangiti si Elio.

“Ako rin.”


Tumigil ang kotse sa gilid ng kalsada,

sa isang lugar na walang ilaw kundi ang mahinang glow ng street lamp.


Huminga si Gabriel nang malalim,

parang matagal niyang inipon ang lakas ng loob.


“Elio,” sabi niya, seryoso na ngayon.

“Huwag mo sanang isipin na nilalaro lang kita.”


Nanlaki ang mata ni Elio.

“Hindi ko kailanman naisip ’yan.”


“Pero kailangan kong sabihin.”

Humarap si Gabriel sa kanya.

“Hindi ito simpleng kilig lang para sa akin.”


Tumahimik si Elio.

Hindi siya gumalaw.

Hindi siya nagsalita.


Kasi sa loob-loob niya,

hinihintay niya ito.


“Matagal na akong nag-iisa,” patuloy ni Gabriel.

“Natuto akong mag-ingat. Magtago. Magpigil.”

Sandali siyang tumigil.

“Pero nung dumating ka… parang may gumising ulit.”


Lumunok si Elio.

Uminit ang dibdib niya.


“Gabriel…”

mahina niyang sabi.


“Gusto kita.”

Diretso.

Walang paligoy.

Walang pag-iwas.


Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.


Parang huminto ang oras.


At pagkatapos—

ngumiti si Elio.

Isang ngiting hindi na niya tinago.


“Akala ko ako lang ang nakakaramdam nun,” sagot niya.

“Akala ko… ako lang ang natatakot.”


Inabot ni Gabriel ang kamay niya—

hindi nagmamadali,

hindi palihim—

pero maingat,

parang pinapahalagahan ang sandali.


“Hindi na tayo nag-iisa,” bulong niya.


Hindi na sumagot si Elio.

Sa halip, hinigpitan niya ang hawak sa kamay ni Gabriel.


At sa ilalim ng mahinang ilaw ng kalsada,

sa loob ng tahimik na kotse,

walang halik,

walang yakap—


pero may isang bagay na mas malalim:


Isang pag-amin.

Isang simula.

Isang relasyon na hindi na lang lihim—

kundi totoo.


Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 8)

Imahe
  ⭐  CHAPTER 8 — “Umagang Hindi Mapigilan” Magaan ang liwanag ng umaga nang unti-unting magmulat ng mata si Elio. Mainit ang hangin, mas mainit ang dibdib na nakadikit sa likod niya. At bago pa siya tuluyang gumising, nararamdaman na niya agad ang isang bagay na hindi niya maikakaila. Ang bukol ng matiga na TITI na nakadikit sa kanya mula sa likod— matigas, mainit, at walang kahirap-hirap na nagpapaalala ng gabing halos hindi nila mapigilan ang isa’t isa. Napakapit siya sa kumot. Napasinghap nang mahina. Hindi niya alam kung gagalaw ba siya… o hahayaan na lang ang init na iyon na manatili. Pero nang bahagya siyang kumilos, mas lalong dumikit ang init sa kanya. Parang sinundan siya. Parang hinahanap siya. “Gabriel…” bulong niya. Gumalaw ang lalaki, napakabagal, napakainit— hanggang sa maramdaman ni Elio na gising na ito. Pagmulat ni Gabriel, nakayakap pa rin siya kay Elio, at ramdam na ramdam ang tensyon sa pagitan nila. “Elio…” Boses na mababa, halos paos sa antok at pagnanasa...
Magbasa nang higit pa

“Sa Lilim ng Pagbabalik”

Imahe
  GABRIEL SANTOS 45 • Biyudo • Tahimik, matipuno, may lungkot sa mga mata Isang contractor na halos nawala ang gana sa buhay mula nang pumanaw ang asawa niya. ELIO RAMIREZ 18 • Senior High graduate • Tahimik pero may tapang sa loob Isang binatang naghahanap ng matitirhan habang nag-a-apply ng trabaho sa siyudad. May tensyon agad sa pagitan nila—hindi nila sinasadya, pero hindi rin nila kayang pigilan. ⭐ CHAPTER 1 — “Sa Unang Titig” Umaga pa lang, mabigat na ang pakiramdam ni Gabriel . Iba ang tahimik ng bahay ngayon—mas malamig, mas malawak, mas walang laman. Dalawang buwan na mula nang mawala ang asawa niya, pero bawat sulok ay may bakas pa rin ng alaala. Tila baga hindi gumagalaw ang oras. Habang nag-aayos siya ng mesa, may marahang katok sa pinto. Tok. Tok. Napakunot ang noo ni Gabriel. Wala siyang inaasahang bisita. Pagbukas niya, tumama ang sikat ng araw sa mukha ng isang binata. Maputi. Malinis. Malalalim ang mata. May kakapalan ang pilik, at sa liit...
Magbasa nang higit pa

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 3)

Imahe
  CHAPTER 3— “Init na Hindi Maitago” Mag-aalas otso na ng gabi, pero tila hindi pa rin mapakali si Gabriel matapos nilang maghapunan. Habang naghuhugas siya ng pinggan, ramdam niya pa rin ang haplos ng kamay ni Elio kanina… yung marahang dampi na halos tumigil ang mundo. Hindi niya alam kung bakit hindi yun mawala sa isip niya. Hindi niya rin maintindihan kung bakit ngayon, sa katahimikan ng bahay, mas lumalakas ang bawat tibok ng puso niya. ⭐  Sa sala Si Elio ay nakaupo sa mahabang sofa, nakahalukipkip ang tuhod sa gilid, para bang sinusubukang hanapin ang pwesto na makakapagpakalma sa kanya. Pero hindi siya mapakali. Kanina pa niya iniisip ang kamay ni Gabriel— ang bigat, ang init, ang pagkagulat sa mga mata ng lalaki nang magdikit ang balat nila. Bakit gano’n ang pakiramdam ko? tanong niya sa sarili. Parang… nawala ako sandali. Nang bumaba si Gabriel mula sa kusina, napatingin si Elio. At hindi siya handa sa kung paano tumama ang ilaw sa pan...
Magbasa nang higit pa