“Sa Lilim ng Pagbabalik”
45 • Biyudo • Tahimik, matipuno, may lungkot sa mga mata
Isang contractor na halos nawala ang gana sa buhay mula nang pumanaw ang asawa niya.
18 • Senior High graduate • Tahimik pero may tapang sa loob
Isang binatang naghahanap ng matitirhan habang nag-a-apply ng trabaho sa siyudad.
May tensyon agad sa pagitan nila—hindi nila sinasadya, pero hindi rin nila kayang pigilan.
⭐ CHAPTER 1 — “Sa Unang Titig”
Umaga pa lang, mabigat na ang pakiramdam ni Gabriel.
Iba ang tahimik ng bahay ngayon—mas malamig, mas malawak, mas walang laman.
Dalawang buwan na mula nang mawala ang asawa niya, pero bawat sulok ay may bakas pa rin ng alaala.
Tila baga hindi gumagalaw ang oras.
Habang nag-aayos siya ng mesa, may marahang katok sa pinto.
Tok. Tok.
Napakunot ang noo ni Gabriel. Wala siyang inaasahang bisita.
Pagbukas niya, tumama ang sikat ng araw sa mukha ng isang binata.
Maputi. Malinis. Malalalim ang mata.
May kakapalan ang pilik, at sa liit ng ngiti nito, parang may mahinang hinihinging pag-unawa.
“Sir… magandang umaga po. Ako po si Elio.”
May pag-aalinlangan ang tinig niya, pero hindi panginginig.
“Pinunta po ako ni Mang Rodel—sabi po kasi naghahanap daw kayo ng makakatulong dito sa bahay… kahit pansamantala lang.”
Tila may malamig na hangin na dumaan sa pagitan nila.
Sinipat ni Gabriel ang binata mula ulo hanggang paa—hindi dahil sa pagnanasa, kundi dahil nagtataka siya kung bakit ganito kabata ang nag-aalok ng trabaho.
Pero hindi niya maiwasang mapansin ang tikas ng tindig, ang banayad na pagkakahawak nito sa strap ng backpack, ang mahinang pagliyad ng dibdib na para bang naghihintay ng hatol.
At doon nagsimulang kumabog nang bahagya ang puso ni Gabriel—isang kabog na matagal nang hindi niya naramdaman.
“Pasok ka,” mahinahong wika niya.
Sa mismong pagpasok ni Elio, tila lumiwanag ang sala na matagal nang madilim.
Habang naglalakad ang binata papunta sa loob, napabaling si Gabriel.
Hindi niya sinasadya, ngunit nakita niya ang paraan ng paggalaw nito—magaan, maingat, halos sensual sa pagiging natural.
At doon niya napagtanto:
Mas delikado yata ito kaysa sa inaasahan.
“Kung gusto mo,” wika ni Gabriel, pilit pinapakalma ang sarili,
“maari kang tumira muna rito habang naghahanap ka ng trabaho. Malaki ang bahay, walang istorbo.”
Nag-angat ng tingin si Elio. Seryoso, pero malambing ang mga mata.
“Sigurado po kayo? Baka po makaabala ako.”
“Hindi,” sagot ni Gabriel.
“At… matagal na rin akong walang kasama rito.”
Tumingin si Elio sa sahig, bahagyang namula.
Hindi man sabihin, pero malinaw ang tensyon na biglang sumingit sa pagitan nila—
isang uri ng katahimikan na hindi nakakatakot… pero nakakainit.
“Kung gano’n, Sir…”
Tumingin si Elio nang diretso sa kanya,
tila may kung anong lihim na nagpupumiglas sa likod ng kanyang mga mata.
“…tatanggapin ko po.”
At doon nagsimula ang isang alon ng damdaming hindi handa si Gabriel.
Habang inaakyat ni Elio ang hagdan papunta sa kuwartong inihanda niya,
hindi niya maiwasang mapatingin muli—kung paano dahan-dahang gumalaw ang likod nito,
kung paano sumasayad ang liwanag sa batok,
kung paano umiigting ang katahimikan sa bawat hakbang.
Hindi pa man nagtatagal ang binata sa bahay,
pero alam ni Gabriel—
may mababago. Malaki. At delikado.
At marahil, may matagal na niyang nakalimutang parte ng sarili ang magigising muli.
Mga Komento
Mag-post ng isang Komento