Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 13)

 

CHAPTER 13 — “Mga Araw na Tahimik”

(Sweet, domestic moments, lambing na simple pero malalim)

Maaga nagising si Elio kinabukasan.

Tahimik ang bahay—

yung klaseng katahimikan na hindi nakakabingi,

kundi nakakaaliw.

Mula sa kusina, naamoy niya ang kape.

Napangiti siya bago pa man niya makita kung sino ang nandoon.

Si Gabriel ay nakatayo sa harap ng counter,

nakasando, nakayapak,

abala sa paghahalo ng kape na parang iyon ang pinakaimportanteng gawain sa mundo.

“Good morning,” sabi ni Elio, boses paos sa antok.

Lumingon si Gabriel.

Ngumiti agad—

hindi yung pilit,

kundi yung ngiting parang awtomatikong lumalabas kapag masaya ang puso.

“Good morning,” sagot niya.

“Maaga ka.”

“Hindi ako makatulog ulit,” amin ni Elio.

“Ewan ko kung bakit.”

“Alam ko kung bakit,” sabi ni Gabriel, pabiro.

“May ngiti ka na naman.”

Tinapik siya ni Elio sa braso.

“Loko.”

Inabot ni Gabriel ang isang mug at iniabot kay Elio.

Hindi nila sinadyang magdikit ang mga daliri—

pero nangyari pa rin.

Hindi sila umatras.

Hindi rin sila nagtagal.

Sapat na ang sandaling iyon.

Umupo sila sa maliit na mesa sa kusina,

magkatapat,

walang ibang ginagawa kundi uminom ng kape at magpalitan ng tingin.

“Ganito pala ang pakiramdam,” sabi ni Elio, bigla.

“Yung… may kasama ka sa umaga.”

Napatingin si Gabriel sa kanya.

Tahimik.

Malalim.

“Matagal ko nang nakalimutan ’yan,” sagot niya.

“Akala ko hindi ko na mararamdaman ulit.”

Hindi sumagot si Elio.

Sa halip, tumayo siya at lumapit kay Gabriel.

Dahan-dahan, parang natural lang—

parang matagal na nilang ginagawa—

niyakap niya ito mula sa likod.

Walang malisya.

Walang init.

Puro lambing lang.

Napahinto si Gabriel.

Ipinalibot niya ang kamay niya sa braso ni Elio.

“Pwede bang manatili muna tayo sa ganito?” tanong niya, mahina.

“Yung walang komplikasyon.”

Ngumiti si Elio, nakasandal ang noo sa likod ng balikat ni Gabriel.

“Pwede. Hangga’t gusto mo.”

Lumipas ang oras sa mga simpleng bagay:

paglilinis ng mesa,

paglalakad sa sala,

pag-upo sa sofa na magkalapit pero hindi dikit.

Minsan, ang tuhod nila ang nagkakadikit.

Minsan, balikat.

At minsan—

ang mga daliri.

Hindi sila nag-uusap palagi.

Hindi rin kailangan.

Sapat na ang presensya.

Sapat na ang katahimikan na hindi na nila kailangang punuin.

At sa loob ng bahay na iyon—

sa mga umagang tahimik,

sa mga sandaling walang nanonood—

unti-unting nabubuo ang isang bagay na mas totoo kaysa lihim.

Isang tahanan.

Isang “tayo.”