Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 6)

 

⭐ CHAPTER 6 — “Init na Hindi Na Mapigilan”


Magkaharap pa rin sila matapos ang halik na nagbukas ng pintuan para sa damdaming matagal nang nakaipit.

Pareho silang hingal.

Pareho silang nanginginig.

Pareho silang hindi makapaniwala sa nangyari—

o sa nangyaring hindi na nila kayang pigilan.


“Gabriel…” mahina ang boses ni Elio,

pero ramdam ang apoy sa ilalim nito.


Hinawakan ni Gabriel ang kamay ng binata—una’y marahan,

pero nang magtama ang tingin nila,

tila kusang humigpit ang bawat daliri.


“Elio… sigurado ka ba sa ginagawa natin?”


Hindi ito tanong ng takot.

Tanong ito ng lalaking may pinanghahawakan—

na ayaw sirain ang batang nasa harap niya.

Na ayaw magkamali.

Na ayaw gumawa ng hakbang kung hindi siguradong pareho nila gusto.


“Gabriel…”

lumapit si Elio.

Kinapitan ang dibdib ng lalaki,

ramdam ang tigas ng kalamnan,

ang mabilis na tibok ng puso.

“Sobrang sigurado.”


Doon napakawala ng mahabang hinga si Gabriel,

parang ilang linggo siyang pinigilan at binigyan na rin ng pahintulot ngayon.


Hinawakan niya ang bewang ni Elio at hinila itong mas malapit—

hanggang sa ang tiyan nila’y nagdikit,

at ang bawat paghinga nila’y nagsasabay na.


At nang maglapat ulit ang labi nila—

hindi na ito marahan.


Mainit.

Malalim.

Matagal.


Halikan na may gutom,

pero may lambing.

May pagnanasa,

pero may paggalang.

May halong takot,

pero mas malakas ang paghahanap.


Si Elio ang unang dumikit ang kamay sa batok ni Gabriel,

sabay himas pababa sa likod nito.

Hindi malaswa,

pero sapat para mapaungol nang mahina ang lalaki,

isang tunog na hindi niya sinadya,

pero nagpa-init sa hangin sa pagitan nila.


“Gabriel…” bulong ni Elio sa pagitan ng halik.

“Gusto kita.”


Hininto ni Gabriel ang halik—sandali lang—

habang nakapikit, noo nakalapat sa noo ng binata,

para bang sinusubukang hindi mawala sa sarili.


“Mas gusto kita, Elio… higit sa dapat.”

Halos paos ang boses niya.

“Mas gusto kita kaysa sa kaya kong kontrolin.”


At tila tinamaan doon ang binata.


Niyakap niya ang lalaki nang mahigpit,

pagsuko sa damdaming matagal nang pinipigil.


Hinawakan ni Gabriel ang mukha ni Elio gamit ang dalawang kamay—

hindi marahas,

pero parang takot siyang mawala ito kahit saglit.


At doon,

parang sumabog ang lahat ng pinipigil na damdamin.


Pinaghahalikan ni Gabriel ang pisngi nito,

ang gilid ng panga,

ang noo,

ang ilong,

pabalik sa labi—

habang yakap niya ang binata nang parang siya ang huling init sa malamig na buhay ng isang biyudo.


“Elio…”

mahina, halos pakiusap na.

“Huwag mo akong bibitawan.”


“Hindi kita bibitawan,” sagot ni Elio,

habang nakalapat ang dibdib niya sa dibdib ng lalaki.

“Kahit anong mangyari.”


At sa gitna ng mahigpit na yakap,

sa pagitan ng maiinit na pagdampi ng labi,

lumalim ang romansahan nila:

• mga kamay na naghahanap pero maingat

• mga paghinga na nagkakahalo

• mga dibdidb na dumikit at ayaw nang maghiwalay

• mga halik na unti-unting bumibigat

• at mga bulong na puno ng pagnanasa at pag-amin


Hindi sila lumagpas.

Hindi sila gumawa ng bawal.

Pero ang init na namamagitan sa kanila

ay halos sapat na para sumabog ang gabi.


Hanggang sa dahan-dahang humupa ang halik,

bumagal,

naging mas banayad,

mas mapagmahal.


At doon,

dahan-dahan nilang naramdaman

na may bago nang nabuo sa pagitan nila.


Hindi na ito pagnanasa lang.

Hindi na ito tensyon.


Ito ay romanasa—

mainit, totoo, at imposib

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 8)

Imahe
  ⭐  CHAPTER 8 — “Umagang Hindi Mapigilan” Magaan ang liwanag ng umaga nang unti-unting magmulat ng mata si Elio. Mainit ang hangin, mas mainit ang dibdib na nakadikit sa likod niya. At bago pa siya tuluyang gumising, nararamdaman na niya agad ang isang bagay na hindi niya maikakaila. Ang bukol ng matiga na TITI na nakadikit sa kanya mula sa likod— matigas, mainit, at walang kahirap-hirap na nagpapaalala ng gabing halos hindi nila mapigilan ang isa’t isa. Napakapit siya sa kumot. Napasinghap nang mahina. Hindi niya alam kung gagalaw ba siya… o hahayaan na lang ang init na iyon na manatili. Pero nang bahagya siyang kumilos, mas lalong dumikit ang init sa kanya. Parang sinundan siya. Parang hinahanap siya. “Gabriel…” bulong niya. Gumalaw ang lalaki, napakabagal, napakainit— hanggang sa maramdaman ni Elio na gising na ito. Pagmulat ni Gabriel, nakayakap pa rin siya kay Elio, at ramdam na ramdam ang tensyon sa pagitan nila. “Elio…” Boses na mababa, halos paos sa antok at pagnanasa...
Magbasa nang higit pa

“Sa Lilim ng Pagbabalik”

Imahe
  GABRIEL SANTOS 45 • Biyudo • Tahimik, matipuno, may lungkot sa mga mata Isang contractor na halos nawala ang gana sa buhay mula nang pumanaw ang asawa niya. ELIO RAMIREZ 18 • Senior High graduate • Tahimik pero may tapang sa loob Isang binatang naghahanap ng matitirhan habang nag-a-apply ng trabaho sa siyudad. May tensyon agad sa pagitan nila—hindi nila sinasadya, pero hindi rin nila kayang pigilan. ⭐ CHAPTER 1 — “Sa Unang Titig” Umaga pa lang, mabigat na ang pakiramdam ni Gabriel . Iba ang tahimik ng bahay ngayon—mas malamig, mas malawak, mas walang laman. Dalawang buwan na mula nang mawala ang asawa niya, pero bawat sulok ay may bakas pa rin ng alaala. Tila baga hindi gumagalaw ang oras. Habang nag-aayos siya ng mesa, may marahang katok sa pinto. Tok. Tok. Napakunot ang noo ni Gabriel. Wala siyang inaasahang bisita. Pagbukas niya, tumama ang sikat ng araw sa mukha ng isang binata. Maputi. Malinis. Malalalim ang mata. May kakapalan ang pilik, at sa liit...
Magbasa nang higit pa

Sa Lilim ng Pagbabalik (Chapter 3)

Imahe
  CHAPTER 3— “Init na Hindi Maitago” Mag-aalas otso na ng gabi, pero tila hindi pa rin mapakali si Gabriel matapos nilang maghapunan. Habang naghuhugas siya ng pinggan, ramdam niya pa rin ang haplos ng kamay ni Elio kanina… yung marahang dampi na halos tumigil ang mundo. Hindi niya alam kung bakit hindi yun mawala sa isip niya. Hindi niya rin maintindihan kung bakit ngayon, sa katahimikan ng bahay, mas lumalakas ang bawat tibok ng puso niya. ⭐  Sa sala Si Elio ay nakaupo sa mahabang sofa, nakahalukipkip ang tuhod sa gilid, para bang sinusubukang hanapin ang pwesto na makakapagpakalma sa kanya. Pero hindi siya mapakali. Kanina pa niya iniisip ang kamay ni Gabriel— ang bigat, ang init, ang pagkagulat sa mga mata ng lalaki nang magdikit ang balat nila. Bakit gano’n ang pakiramdam ko? tanong niya sa sarili. Parang… nawala ako sandali. Nang bumaba si Gabriel mula sa kusina, napatingin si Elio. At hindi siya handa sa kung paano tumama ang ilaw sa pan...
Magbasa nang higit pa